Jak dotrzeć na miejsce i wrócić (bilety lotnicze, transfer, wynajem samochodu, wiza, przepisy, porady)

W połączeniach z Europy – co raczej nie dziwi – dominują holenderskie i francuskie narodowe linie lotnicze (tak, oni takie mają). KLM lata z lotniska Schiphol w Amsterdamie (https://www.klm.hu/), a Air France ( https://wwws.airfrance.hu/hu) z lotniska Charles de Gaulle w mieście Párizs. Loty odbywają się codziennie. Warto rezerwować bilety z wyprzedzeniem, bo ceny zwykle rosną w miarę zbliżania się daty podróży, a samoloty niemal zawsze są pełne. Do lotów obu linii można znaleźć dogodne połączenia z większych europejskich lotnisk. Przy korzystnej przesiadce cała podróż trwa ok. 14 godzin (2 godziny z Europy do Párizs lub Amsterdamu, dwie godziny na przesiadkę, 9,5 godziny lotu transatlantyckiego). Wszystkie samoloty lądują na lotnisku Princess Juliana ( https://www.sxmairport.com/), po holenderskiej stronie (UWAGA: wyłącz internet w telefonie, w przeciwnym razie powitanie będzie bardzo kosztowne). Na każdym locie można wybrać klasę business (https://www.youtube.com/watch?v=2x9zeiqHvvM), co ze względu na długość podróży może być warte rozważenia (cena jest mniej więcej trzykrotnie wyższa), ale pierwszej klasy na pokładzie nie ma. W klasie business fotel można rozłożyć do pozycji pełnego łóżka, więc dotrzemy na miejsce wypoczęci (w zamian za całą górę pieniędzy). Jeśli szukasz wygodniejszego, ale tańszego rozwiązania, warto rozważyć także klasę premium economy (https://www.youtube.com/watch?v=NWRyEQFnHOo), gdzie fotele są szersze i można je w każdej chwili odchylić (ale nie rozłożyć do pozycji łóżka).

Po przylocie na wyspę mamy dwa sposoby, żeby dotrzeć do miejsca noclegu (lub na naszą łódź): taksówkę albo wynajęty samochód (praktycznie nie ma tu komunikacji publicznej, z której dałoby się sensownie korzystać).

Taksówki i taksówki zbiorowe wyglądają dokładnie jak znane z autostrad busy na zagranicznych blachach – takie podejrzane „porywacze dziewczyn”. Różnica jest taka, że wszystkie ich szyby są przyciemnione na czarno, a same busy to zazwyczaj modele marek nieznanych w Europie. Kierowcami są miejscowi o ciemniejszej karnacji, z którymi warto – i zwyczajowo się to robi – ustalić cenę przed odjazdem. Nie zdziw się jednak, jeśli wolne miejsca sprzedadzą innym pasażerom. Za przejazd do najdalszego punktu wyspy poproszą mniej więcej 20 USD od osoby. Krótsze przejazdy kosztują proporcjonalnie mniej. Taksówkarze raczej nie kombinują, wszystko można ustalić z góry.

Oczywiście razem z hotelem można zarezerwować transfer z lotniska, ale w praktyce będzie to taksówka zbiorowa (których na lotnisku jest pod dostatkiem), tylko trochę droższa. Moim zdaniem to zbędny wydatek. W taksówkach zwykle płaci się gotówką, dolarami lub euro, więc warto mieć je przy sobie.

Jeśli zostajemy na dłużej albo zależy nam na poznaniu wyspy (co wiąże się z przemieszczaniem), zdecydowanie polecam wynająć samochód. Radzę wybierać wyłącznie według rozmiaru. Wynajmij po prostu najtańszy samochód, w którym zmieścisz się razem z bagażami. Przeciętny samochód używany na wyspie wygląda dokładnie jak coś z aktualnej oferty europejskiego autozłomu, więc nawet w najgorszym aucie z wypożyczalni będziemy się wyróżniać na tle miejscowych – samochody z wypożyczalni są zazwyczaj nowe i w dobrym stanie.

Wypożyczalnie zwykle znajdują się niedaleko lotniska, ale ponieważ nie ma tam chodników, każda firma zapewnia transfer busem do swojej siedziby. Samochody z dobrze widocznymi oznaczeniami firm parkują naprzeciwko wyjścia, kilkadziesiąt metrów dalej. Przedstawiciele wypożyczalni szukają klientów już przy wyjściu. Warto zarezerwować samochód z wyprzedzeniem.

Na wyspie wszystko jest uczciwe i bezpieczne, ale wypożyczalnie samochodów nie różnią się od podobnych firm w innych krajach świata, dlatego polecam raczej wybrać znaną, międzynarodową firmę. Jeśli wypożyczalnie już kombinują, to najczęściej w ten sposób, że zwracają kaucję nie od razu, lecz nawet z miesięcznym opóźnieniem. Zawsze proponują różne dodatkowe ubezpieczenia (oczywiście za dopłatą), ale nie polecam z nich korzystać, bo są zbędne. Samochodu nikt nie ukradnie ani się do niego nie włamie, a jeśli spadnie na niego kokos, to i tak jest to wyłączone z zakresu ochrony (rozwiązanie: nie parkuj pod palmą).

Europejskie prawo jazdy jest akceptowane po obu stronach wyspy, jednak w wielu przypadkach kaucję przy wynajmie można opłacić wyłącznie kartą kredytową (karty debetowe nie są przyjmowane).

Obecnie my, obywatele państw europejskich, nie potrzebujemy wizy, żeby przyjechać tu turystycznie. Oczywiście jeśli zamierzamy zostać dłużej niż 90 dni albo chcemy pracować lub się uczyć, musimy wystąpić o pozwolenie do odpowiedniego urzędu.

Co bardzo WAŻNE: https://konzinfo.mfa.gov.hu/utazasi-tanacsok-orszagonkent/holland-kiralysag-reszet-kepezo-karib-tengeri-szigetek „Na karaibskie wyspy stanowiące terytoria zamorskie Królestwa Niderlandów (Aruba, wyspy B.E.S., Curacau, St. Maarten) obywatele państw europejskich mogą wjechać wyłącznie z paszportem ważnym jeszcze przez co najmniej 6 miesięcy od daty wjazdu. Na część francuską moglibyśmy właściwie wjechać na dowód osobisty, ale ponieważ lotnisko znajduje się po stronie holenderskiej, trzeba uwzględnić tamtejsze przepisy.

Nie ma żadnych szczególnych zasad dotyczących wwozu towarów, jednak choć wyspa jest holenderskim i francuskim terytorium zamorskim, obowiązujące na niej przepisy nie są takie same jak regulacje UE. W praktyce oznacza to, że przy wwozie do obu części wyspy towarów nieprzeznaczonych na własny użytek, powyżej określonych ilości, trzeba zapłacić cło – dotyczy to na przykład alkoholu i papierosów. Przed wyjazdem warto sprawdzić aktualne limity wwozu na stronie: https://www.st-martin.org/us/travel-easy/formalities/